Maanden na de lancering van de Apple TV-app op Android kunnen gebruikers eindelijk content streamen naar hun televisie. De langverwachte castfunctie is beschikbaar via Google Cast, maar de timing is ironisch: Netflix beperkt juist op hetzelfde moment zijn castmogelijkheden drastisch.
Het duurde even, maar Apple heeft eindelijk een cruciale functie toegevoegd aan zijn Android-app. Sinds de lancering van Apple TV op de Google Play Store eerder dit jaar ontbrak een feature die bij vrijwel elke streamingdienst standaard is: de mogelijkheid om content te casten naar je televisie of andere schermen. Die frustrerende lacune is nu verholpen.
Castknop prominent aanwezig
Versie 2.2 van de Apple TV-app voor Android brengt ondersteuning voor Google Cast, de technologie die ook achter Chromecast zit. De nieuwe functie is niet verstopt in een obscuur submenu, maar krijgt een prominente plek rechtsboven op het startscherm, naast de knop voor je Apple TV-account.
Eén tik op het casticoon opent een pop-upmenu met alle compatibele apparaten in de buurt – doorgaans je smart-tv, Chromecast-dongle of andere schermen die Google Cast ondersteunen. Het werkt zoals je zou verwachten: kies je content, selecteer je scherm, en de stream begint.
Tijdens het casten verschijnt een compacte minispeler onderaan het scherm met essentiële informatie: welke content je kijkt, naar welk apparaat je cast, een voortgangsbalk, een pauzeknop en de optie om tien seconden terug te spoelen. Handig als je even wilt checken of alles goed verloopt zonder de volledige afspeelinterface te openen.
Uitgebreide bediening beschikbaar
Tik je op de minispeler, dan krijg je toegang tot een volledig afspeelscherm met meer controle. Naast de standaardknoppen voor pauzeren, terugspoelen en vooruitspoelen, vind je daar ook opties voor audio en ondertiteling – belangrijk voor wie films in originele taal kijkt of ondertiteling nodig heeft.
De implementatie lijkt degelijk, al zal de praktijk moeten uitwijzen hoe soepel alles werkt. Castfunctionaliteit lijkt simpel, maar de ervaring kan sterk verschillen tussen apps. Sommige streamingdiensten hebben last van vertraging, haperingen of synchronisatieproblemen tussen geluid en beeld. Voor een premium dienst als Apple TV+, waar gebruikers betalen voor content, zijn dat onacceptabele kinderziektes.
Waarom duurde dit zo lang?
De vraag die opkomt: waarom lanceerde Apple zijn Android-app überhaupt zonder deze basisfunctionaliteit? Casten is geen obscure feature maar een kern van hoe mensen streamingcontent consumeren. Veel gebruikers kijken immers liever op hun televisie dan op hun telefoonscherm.
Er zijn meerdere verklaringen denkbaar. Mogelijk wilde Apple eerst de basis op orde krijgen voordat het extra functionaliteit toevoegde. Of het bedrijf onderschatte simpelweg hoe essentieel casten voor Android-gebruikers is. Apple heeft immers zijn eigen ecosysteem met AirPlay, dat naadloos werkt tussen iPhone, iPad, Mac en Apple TV – maar niet met Android.
Door de Android-app zonder castfunctie te lanceren, dwong Apple gebruikers in feite om ofwel op hun telefoon te kijken, ofwel een Apple TV-box aan te schaffen. Voor een bedrijf dat zijn diensten probeert te laten groeien buiten het eigen ecosysteem, was dat een merkwaardige strategische keuze die waarschijnlijk abonnees heeft gekost.
Netflix zwemt tegen de stroom in
De timing van Apple’s update is opvallend, want op hetzelfde moment beweegt concurrent Netflix precies de andere kant op. De streaminggigant heeft recent zijn castfunctionaliteit drastisch beperkt. Via de Netflix-app kun je nu nog maar naar een kleine selectie apparaten casten, voornamelijk oudere modellen.
Netflix rechtvaardigt deze ingreep met het waarborgen van de “kwaliteit van de kijkervaring”. Het officiële argument is dat niet alle apparaten dezelfde beeldkwaliteit kunnen leveren, en dat Netflix daarom selectief is geworden in wat het ondersteunt.
Maar dat verhaal wekt scepsis. In de praktijk lijken commerciële motieven een grotere rol te spelen. Door casten te bemoeilijken, maakt Netflix het lastiger om een account te delen met anderen. Als je niet eenvoudig kunt casten naar de tv van je vriend of familielid, heb je minder reden om een wachtwoord door te geven.
Het past in Netflix’ bredere strategie om accountdeling tegen te gaan. Het bedrijf voerde de afgelopen jaren meerdere maatregelen in om te voorkomen dat mensen buiten hun huishouden gratis meekijken, variërend van verificatiecodes tot het verplicht instellen van een “primaire locatie”.
Twee tegengestelde strategieën
De contrast tussen Apple en Netflix illustreert twee verschillende benaderingen van hetzelfde probleem: hoe behoud je controle over je content terwijl je gebruikers bedient die steeds hogere verwachtingen hebben?
Apple kiest voor toegankelijkheid. Door Google Cast te ondersteunen, maakt het zijn dienst bruikbaarder voor de miljoenen Android-gebruikers wereldwijd. Het signaal is duidelijk: we willen dat je onze content kijkt, ongeacht welk apparaat je gebruikt. Deze openheid is nodig voor een relatieve nieuwkomer in de streamingmarkt die concurreert met gevestigde spelers.
Netflix daarentegen voelt zich blijkbaar sterk genoeg om restricties op te leggen. Met ruim 200 miljoen betalende abonnees wereldwijd kan het bedrijf zich permitteren om gebruikers te dwingen naar zijn voorwaarden. De gok is dat mensen hun abonnement niet opzeggen vanwege castbeperkingen, maar dat ze zich wel minder snel gratis door anderen laten meekijken.
Gebruikerservaring versus winstmaximalisatie
Voor consumenten is de boodschap gemengd. Enerzijds krijgen Apple TV-gebruikers eindelijk de functionaliteit die ze vanaf dag één hadden moeten hebben. Dat is goed nieuws voor wie Apple TV+ of iTunes-content wil kijken op Android.
Anderzijds zien Netflix-gebruikers hun mogelijkheden krimpen. Een functie die jarenlang werkte, wordt plots beperkt onder het mom van kwaliteitscontrole. Het onderstreept hoe afhankelijk consumenten zijn van de goodwill van streamingdiensten: wat vandaag werkt, kan morgen verdwijnen.
Het roept ook vragen op over eigenaarschap. Als je content koopt via iTunes of een Netflix-abonnement betaalt, verwacht je redelijkerwijs dat je die content kunt bekijken op een manier die jou schikt. Maar blijkbaar bepalen de diensten zelf de voorwaarden, en die kunnen eenzijdig veranderen.
De toekomst van streaming
De ontwikkelingen bij Apple en Netflix passen in een bredere verschuiving in de streamingmarkt. De periode van ongebreidelde groei is voorbij. Diensten zoeken naar winstgevendheid en proberen hun businessmodellen te optimaliseren, soms ten koste van gebruiksgemak.
Voor Apple betekent dat investeren in platformonafhankelijkheid. Het bedrijf kan niet meer volstaan met alleen zijn eigen ecosysteem bedienen als het wil concurreren met Netflix, Disney+ en andere gevestigde spelers. Vandaar de Android-app, vandaar nu ook Google Cast-ondersteuning.
Voor Netflix betekent het juist meer controle en restricties. Het bedrijf wil elk lekje in zijn inkomstenstroom dichten, ook als dat gebruikers frustreert. De vraag is hoelang abonnees dat pikken voordat ze overstappen naar concurrenten die wél gebruiksvriendelijk blijven.
Wat kunnen gebruikers doen?
Als je Apple TV+ kijkt op Android, is het advies simpel: update naar de nieuwste versie en geniet van de castfunctionaliteit die er altijd al had moeten zijn. Test wel grondig of alles soepel werkt met jouw specifieke tv of Chromecast-apparaat.
Ben je Netflix-gebruiker en kun je plots niet meer casten naar je televisie? Je opties zijn beperkt. Je kunt klagen bij Netflix – feedback blijft waardevol, vooral als veel gebruikers hetzelfde signaal afgeven. Of je investeert in een nieuwere streamingbox die wel wordt ondersteund. Of je overweegt alternatieven, hoewel geen enkele streamingdienst de contentbibliotheek van Netflix volledig kan vervangen.
Wat beide cases aantonen, is dat de macht bij de platforms ligt. Ze bepalen de regels, passen ze aan wanneer het hun uitkomt, en gebruikers kunnen daar weinig tegen beginnen behalve stemmen met hun portemonnee. In een tijd waarin we afhankelijker zijn dan ooit van digitale diensten, is dat een ongemakkelijke werkelijkheid.
