Anna’s Archive, een zoekmachine voor illegale bibliotheken, claimt de volledige muziekbibliotheek van Spotify te hebben gedownload: 86 miljoen nummers, goed voor 300 terabyte. De groep wil alles beschikbaar maken voor iedereen. Spotify reageert met geblokkeerde accounts en strengere beveiliging, maar de schade is al geleden.
Het klinkt als een digitale bankoverval: een piratengroep die 300 terabyte aan muziek weghaalt bij Spotify, goed voor zo’n 86 miljoen nummers van 15 miljoen artiesten. Anna’s Archive, een platform dat zich richt op het delen van zogenaamde “schaduwbibliotheken”, meldt trots dat het de volledige muziekcatalogus van Spotify heeft binnengehaald. De groep presenteert het als een nobele missie om cultuur te bewaren, maar de realiteit is minder verheven: het gaat om grootschalige diefstal van intellectueel eigendom. En ondanks Spotify’s maatregelen is de data al in het wild.
86 miljoen nummers, “om cultuur te bewaren”
Anna’s Archive is geen onbekende in de wereld van digitale piraterij. Het platform fungeert als zoekmachine voor illegale bibliotheken, met name gericht op boeken en wetenschappelijke documenten. Maar nu breidt de groep uit naar muziek, met als verklaring dat ze “geen onderscheid meer willen maken tussen verschillende mediatypes” in hun missie om “de kennis en cultuur van de mensheid te bewaren”.
Het klinkt idealistisch, bijna romantisch zelfs. Maar laten we eerlijk zijn: dit is geen culturele reddingsmissie, dit is piraterij op industriële schaal. De groep heeft 300 terabyte aan data gedownload, inclusief metadata van 256 miljoen nummers. Daarvan zijn 86 miljoen effectieve nummers, goed voor volgens hun eigen schatting zo’n 99,6% van alle luisterbeurten op Spotify. Met andere woorden: alles wat er nog overschiet, is muziek waar bijna niemand naar luistert.
Die 86 miljoen nummers vertegenwoordigen het werk van 15 miljoen artiesten. Artiesten die afhankelijk zijn van streamingopbrengsten, licenties en royalties voor hun inkomen. Door deze muziek gratis beschikbaar te maken, ondermijnt Anna’s Archive direct de inkomsten van makers – van wereldsterren tot onafhankelijke muzikanten die elke cent nodig hebben.
Vrijgeven in fases, op basis van populariteit
Anna’s Archive meldt dat het archief in fases beschikbaar wordt gesteld, gebaseerd op populariteit. Dat betekent dat de meest gestreamde nummers – denk aan Taylor Swift, Drake, Bad Bunny – als eerste worden vrijgegeven. Dat is geen toeval: dat zijn de nummers die het meeste downloaden en delen zullen genereren, wat de zichtbaarheid en het “succes” van het project vergroot.
Het technische aspect is indrukwekkend: 300 terabyte is een enorme hoeveelheid data. Ter vergelijking: dat komt overeen met zo’n 75 miljoen minuten hoogwaardige audio, of ongeveer 142 jaar non-stop muziek. Om dat te downloaden heb je niet alleen serieuze bandbreedte nodig, maar ook aanzienlijke opslagcapaciteit. Dit is geen werk van één persoon met een laptop; dit vereist coördinatie, infrastructuur en waarschijnlijk meerdere Spotify-accounts die zijn misbruikt om de data binnen te halen.
Spotify reageert, maar te laat
Spotify heeft inmiddels gereageerd. Het platform heeft de gebruikersaccounts geblokkeerd die werden gebruikt om de data te downloaden, en heeft naar eigen zeggen “scherpere veiligheidsmaatregelen” getroffen. In een verklaring benadrukt Spotify dat het “sinds het begin de artiestengemeenschap heeft bijgestaan in de strijd tegen piraterij” en actief samenwerkt met partners in de muziekindustrie om makers te beschermen.
Maar de harde realiteit is: het is te laat. De 300 terabyte is al weg, en zodra data eenmaal in het wild is, is het niet meer terug te halen. Anna’s Archive zal de bestanden delen via torrents, directe downloads of andere peer-to-peer-netwerken. Spotify kan proberen de verspreiding tegen te gaan – denk aan DMCA-takedowns, juridische stappen, samenwerking met internetproviders – maar dat is dweilen met de kraan open.
Het roept ook vragen op over Spotify’s beveiliging. Hoe kon een externe partij zó veel data downloaden zonder dat er alarmbellen afgingen? Hadden de misbruikte accounts geen rate limits, geen detectiesystemen, geen signalen dat er iets niet klopte? Het is moeilijk te geloven dat je 300 terabyte kunt downloaden zonder dat het opvalt. Ofwel is Spotify’s beveiliging zwakker dan gedacht, ofwel zijn de daders extreem goed in het omzeilen van detectie.
“Cultuur bewaren” of diefstal met een smoesje?
Anna’s Archive presenteert zichzelf graag als een moderne Robin Hood: stelen van de rijke streamingdiensten om cultuur beschikbaar te maken voor iedereen. Maar dat narratief rammelt aan alle kanten. Spotify is geen culturele gatekeeper die kunst achter een muur verstopt – integendeel, het platform heeft muziek toegankelijker gemaakt dan ooit tevoren. Voor een paar euro per maand heb je toegang tot tientallen miljoenen nummers. Voor veel mensen in ontwikkelingslanden is Spotify zelfs gratis, met advertenties.
Het “bewaren van cultuur”-argument is ook curieus. Spotify is niet aan het verdwijnen. De nummers staan niet op het punt om gewist te worden. Dit is geen situatie zoals bij oude, vergeten boeken of films die dreigen verloren te gaan. Dit is een actieve, commerciële catalogus die door miljoenen mensen dagelijks wordt gebruikt. Er is geen acute dreiging, en dus ook geen rechtvaardiging voor deze vorm van “redden”.
Wat Anna’s Archive wél doet, is het ondergraven van een ecosysteem waarin artiesten – hoe bescheiden ook – betaald worden voor hun werk. Ja, Spotify’s betalingen per stream zijn laag. Ja, de muziekindustrie is niet perfect. Maar piraterij lost die problemen niet op. Het maakt ze alleen maar erger, vooral voor kleine, onafhankelijke artiesten die het meest afhankelijk zijn van elke cent die binnenkomt.
Juridische gevolgen?
Spotify zal ongetwijfeld juridische stappen ondernemen tegen Anna’s Archive. Maar daar zit een probleem: de groep opereert anoniem, waarschijnlijk via servers in landen waar de handhaving van auteursrecht minimaal is. Het is niet de eerste keer dat Anna’s Archive in conflict komt met rechthebbenden. In het verleden zijn vergelijkbare platforms zoals Library Genesis en Sci-Hub al jarenlang actief, ondanks talloze rechtszaken.
De muziekindustrie heeft meer juridische spierballen dan de academische uitgeverswereld, dus het is denkbaar dat er harder wordt opgetreden. Maar zelfs als Anna’s Archive wordt platgelegd, zijn de bestanden al verspreid. En zoals met alle digitale piraterij: wat eenmaal online staat, blijft online. Een nieuw platform zal de plaats innemen van het oude, en de cyclus herhaalt zich.
Wat betekent dit voor de muziekindustrie?
Dit incident is een wake-upcall, niet alleen voor Spotify maar voor de hele streamingsector. Als één groep 300 terabyte kan weghalen, wat zegt dat over de kwetsbaarheid van deze platforms? En wat als volgende keer niet een “culturele bewaringsgroep” maar een criminele organisatie de data steelt en gebruikt voor afpersing of verkoop?
Streamingdiensten zullen hun beveiliging moeten verhogen. Dat betekent strengere rate limits op downloads, betere detectie van abnormaal gebruikersgedrag, en mogelijk zelfs watermerking van bestanden zodat gelekte content kan worden getraceerd. Maar al die maatregelen kosten geld en kunnen de gebruikerservaring beïnvloeden. Het is een lastige balans.
Conclusie: piraterij met een moreel vernisje
Anna’s Archive wil graag geloven – en anderen laten geloven – dat het een edele missie heeft. Maar het downloaden van 86 miljoen nummers zonder toestemming, en die vervolgens gratis verspreiden, is geen cultuurredding. Het is diefstal. En ondanks Spotify’s reactie is de schade al aangericht. De data is weg, de artiesten worden geschaad, en de precedent is gezet.
Voor consumenten lijkt gratis muziek misschien aantrekkelijk, maar het komt met een prijs: een muziekindustrie waarin makers het steeds moeilijker krijgen om van hun kunst te leven. En dat is een toekomst die niemand zou moeten willen.
