Na meer dan een decennium van indrukwekkende demonstratievideo’s kondigt robotpionier Boston Dynamics aan dat zijn humanoïde Atlas-robot klaar is voor de werkvloer. Maar wie verwacht een robotrevolutie morgen, moet nog even geduld hebben: de eerste taken blijven vooralsnog beperkt tot het aanslepen van onderdelen.
Op technologiebeurs CES in Las Vegas presenteerde Boston Dynamics deze week wat het bedrijf zelf een “finale versie” van Atlas noemt – de mensachtige robot die we al jaren acrobatische toeren zien uithalen in zorgvuldig geregisseerde filmpjes. De boodschap: na dertien jaar ontwikkeling is het spektakel voorbij en begint het échte werk. Maar wie de plannen nader bekijkt, ziet dat de weg naar een bruikbare fabrieksrobot nog behoorlijk lang is.
Van YouTube-sensatie naar productiehulp – over vier jaar
Atlas zal vanaf 2028 aan de slag gaan in de autofabrieken van Hyundai, dat niet geheel toevallig de grootste aandeelhouder is van Boston Dynamics. De taken waarvoor de geavanceerde robot wordt ingezet? In eerste instantie vooral het aanleveren van onderdelen aan de productielijnen. Pas vanaf 2030 mag Atlas zelf componenten monteren – werk dat nu al grotendeels wordt gedaan door goedkopere, minder complexe robotarmen.
Het is een opmerkelijk bescheiden startpunt voor een robot die inmiddels beroemd is om zijn achterwaartse salto’s en parkour-achtige capriolen. Maar het illustreert ook de kloof tussen wat technisch mogelijk is in een gecontroleerde testomgeving en wat economisch zinvol is op een echte werkvloer.
Meer dan alleen show
Toch is het geen louter marketing. Boston Dynamics heeft zich sinds de oprichting in 1992 bewezen als koploper in robotmobiliteit. Waar robots van concurrenten regelmatig letterlijk de mist in gingen, demonstreerde Boston Dynamics al jaren geleden machines die rennen, springen en zichzelf oprichten na een duw. Beelden die zo onwaarschijnlijk leken dat complottheorieën over computeranimatie de ronde deden – tot het bedrijf zijn robots live voor publiek liet optreden.
Die voorsprong zit ‘m vooral in de beweeglijkheid. Atlas kan zich bewegen op manieren die voor mensen onmogelijk zijn – denk aan 180 graden draaiende gewrichten – en blijft operationeel bij extreme temperaturen. De robot is bovendien aanzienlijk sterker dan een gemiddeld mens. Precies die eigenschappen maken hem interessant voor zware industriële omgevingen, al blijft de vraag of dat opweegt tegen de complexiteit en onderhoudsgevoeligheid.
Google komt ook kijken
Naast Hyundai gaat ook Google DeepMind met de “finale” Atlas aan de slag. Het AI-bedrijf, dat recent een samenwerkingsverband aanging met Boston Dynamics, wil zijn Gemini Robotics-modellen integreren in de robotsystemen. Het is een logische stap: zonder geavanceerde kunstmatige intelligentie blijft zelfs de meest atletische robot een dure lapmand die alleen repetitieve taken aankan.
Die combinatie van fysieke vaardigheid en AI-intelligentie is waar de échte belofte zit. Maar ook daar geldt: tussen een veelbelovende samenwerking en een robot die zelfstandig beslissingen kan nemen op een onvoorspelbare werkvloer, liggen nog jaren ontwikkeling.
Revolutie of gewoon een volgende stap?
Boston Dynamics spreekt graag van een “ware revolutie”, maar wie de plannen goed leest, ziet vooral een bedrijf dat eindelijk geld wil gaan verdienen met technologie waar het ruim dertig jaar aan sleutelt. Dat is begrijpelijk – investeerders willen resultaat zien – maar het roept ook vragen op. Waarom duurt het nog minimaal vier jaar voordat Atlas zijn eerste simpele taken uitvoert? Hoe realistisch is de tijdlijn voor complexere montagewerk? En blijft er na alle optimalisaties nog wel iets over van die spectaculaire beweeglijkheid die we kennen uit de promotievideo’s?
Dat het bedrijf benadrukt dat ze “niet de meest menselijke robot wilden maken, maar gewoon de beste”, klinkt mooi, maar is ook een handige manier om verwachtingen te temperen. Wie Atlas in actie ziet, beseft al snel dat deze robot er niet komt om menselijk werk één-op-één over te nemen. Eerder gaat het om een heel specifieke inzet voor taken die te zwaar, te gevaarlijk of te repetitief zijn voor mensen.
De mijlpaal is reëel, de voorsprong indrukwekkend. Maar de robotrevolutie blijft vooralsnog een werk van zeer lange adem – en komt voorlopig vooral neer op een dure hulpkracht die onderdelen aansjouwt. Spectaculair? Zeker. Direct bedreigend voor banen? Nog niet. Veelbelovend voor de toekomst? Absoluut. Maar die toekomst ligt verder weg dan de reclamepraatjes doen vermoeden.
