Het Lenovo-merk laat zijn Edge-reeks vallen en introduceert de ‘signature’-serie als nieuw topmodel. Met 6,99 mm dikte, vier 50-megapixelcamera’s en zeven jaar updates lijkt het een statement. Maar de chipsetkeuze roept vragen op.
Motorola probeert het opnieuw. Na jaren van wisselend succes met de Edge-lijn kiest het merk voor een radicale reset. De nieuwe signature-serie moet de comeback markeren, met specs die op papier indruk maken. Een batterij van 5.200 mAh in een behuizing van amper 6,99 mm dik? Vier camera’s van elk 50 megapixel? Het klinkt ambitieus. Misschien té ambitieus.
De chipset-kwestie: strategie of compromis?
Het meest opvallende aan de signature is wat er níet in zit. Waar concurrenten als Samsung, OnePlus en Xiaomi in 2026 massaal inzetten op Qualcomm’s topchipset Snapdragon 8 Elite Gen 5, kiest Motorola voor de Snapdragon 8 Gen 5 – dezelfde processor die OnePlus gebruikte in zijn betaalbaardere 15R-model. Dat is geen toptier-chip, maar een stap lager.
Motorola noemt het een bewuste keuze voor batterijduur. De combinatie van de efficiëntere processor en de grote accu moet zorgen voor maar liefst 52 uur gebruik. Klinkt indrukwekkend, maar in de praktijk hangt dat natuurlijk sterk af van hoe je het toestel gebruikt. Videokijken, gamen en 5G-gebruik vreten immers altijd meer dan Motorola’s testscenario’s.
De vraag is of consumenten die duizend euro neertellen bereid zijn dat performanceverschil te accepteren. Bij zware taken – denk aan gamen, video-editing of zware AI-taken – zal de signature merkbaar trager zijn dan échte vlaggenschepen. Voor dagelijks gebruik maakt het waarschijnlijk weinig uit, maar op deze prijs verwacht je toch het beste van het beste.
Ultradun, maar niet het dunste
Het dunne ontwerp is Motorola’s belangrijkste verkoopargument. Met 6,99 mm is de signature inderdaad opmerkelijk slank, zeker als je bedenkt wat erin zit. Maar het is geen record. Apple’s aangekondigde iPhone Air en Samsung’s Galaxy S25 Edge duiken allebei onder de 6 mm. Motorola’s “ultradun” blijkt dus relatief.
Bovendien: dun is niet per se beter. Veel gebruikers doen hun telefoon toch in een hoesje, waardoor het voordeel verdwijnt. En een dikker toestel betekent vaak betere thermische prestaties en meer ruimte voor batterij. Motorola lijkt hier het midden te hebben gezocht, maar of consumenten dat waarderen, moet blijken.
Cameraoorlog: vier keer 50MP als marketingtruc?
Vier camera’s met elk 50 megapixel – het klinkt spectaculair. Motorola claimt zelfs de “grootste smartphonesensor ooit” te gebruiken in de hoofdcamera, de Sony LYT-828. Dat is een serieuze spec, ook gebruikt door Chinese topmerken. De periscoop met 3x optische zoom (LYT-600) en de brede 122-graden groothoekcamera lijken ook degelijk.
Maar megapixels vertellen niet het hele verhaal. Beeldverwerking, softwarealgoritmes en de kwaliteit bij weinig licht zijn minstens zo belangrijk. Motorola heeft in het verleden wisselende resultaten laten zien op cameragebied. De toevoeging van Dolby Vision-video en Pantone-kleurevalidatie klinkt premium, maar we moeten zien of het in de praktijk het verschil maakt met gevestigde namen als Google’s Pixel-serie of Apple’s iPhone.
Wel opvallend: ook de selfiecamera krijgt 50 megapixel. Dat is ongebruikelijk en suggereert dat Motorola inzet op de contentcreator-doelgroep. Of dat genoeg is om kopers te overtuigen, hangt af van de daadwerkelijke beeldkwaliteit – iets wat we pas na grondige tests kunnen beoordelen.
Het scherm: marketingcijfers ontcijferd
Motorola roept met een piekhelderheid van 6.200 nits, een astronomisch getal dat zelfs recente iPhones en Galaxy’s in de schaduw stelt. Maar zoals vaker, zit hier een addertje onder het gras. Die 6.200 nits geldt alleen voor een klein deel van het scherm, alleen bij HDR-content. In dagelijks gebruik zal de gemiddelde helderheid een stuk lager liggen.
Dat neemt niet weg dat het 6,8-inch oledscherm met 165Hz-verversingssnelheid op papier uitstekend lijkt. De Pantone-kalibratie moet zorgen voor natuurgetrouwe kleuren – een functie die vooral professionals en fotografen zal aanspreken. Voor de gemiddelde gebruiker is het een leuk extra, maar geen doorslaggevende factor.
Software-belofte: eindelijk gelijke tred met concurrentie
Hier doet Motorola iets opmerkelijks: voor het eerst belooft het merk zeven jaar aan OS- en beveiligingsupdates. Dat brengt het in lijn met Samsung en Google, die deze standaard al langer hanteren. Het is een welkome stap, want Motorola had jarenlang een matige reputatie op updategebied.
De signature draait op Android 16 met Moto UI, een schil die volgens Motorola nauw aanleunt bij de stockervaring van Google’s Pixels. Dat klinkt goed – te veel merken proppen hun toestellen vol met overbodige apps en aanpassingen. Maar “Pixel-achtig” is niet hetzelfde als een Pixel. Google’s Pure Android-ervaring én de snelheid van updates blijven ongeëvenaard.
Robuust, maar noodzakelijk?
IP68- én IP69-certificering, plus MIL-STD-810H-goedkeuring voor val-, hitte- en koubestendigheid. Motorola heeft duidelijk geïnvesteerd in duurzaamheid. Voor wie regelmatig in uitdagende omstandigheden werkt – denken aan bouwplaatsen of buitenactiviteiten – is dat gerustellend.
Maar voor de gemiddelde gebruiker? De meeste mensen gebruiken hun telefoon vooral binnen en maximaal in de regen. IP68 alleen was al voldoende geweest. De extra certificeringen voelen vooral als marketingwapens in een sector waar iedereen roept dat hun toestel “het meest robuuste ooit” is.
Prijspositionering: de lastige middenweg
Met een adviesprijs van 999,99 euro positioneert Motorola de signature tussen de middenmoot en het absolute high-end. Dat is een risicovolle keuze. Voor dat geld krijg je al een iPhone 16 of een Galaxy S25, toestellen met toptier-processors, bewezen camera’s en sterke ecosystemen.
Motorola’s troef moet zitten in de combinatie van specificaties: de batterijduur, het dunne ontwerp, de cameraverzameling. Maar of dat genoeg is om kopers te overtuigen die gewend zijn aan gevestigde merken, is twijfelachtig. Zeker zonder het merk-prestige van Apple of Samsung.
Positief is dat Motorola kiest voor één configuratie: 16GB RAM en 256GB opslag. Dat scheelt verwarring in de winkel en is een ruime hoeveelheid voor de meeste gebruikers. Geen opslag uitbreiden betekent wel dat je vooraf goed moet nadenken over je behoeften.
Conclusie: interessant alternatief, maar met vraagtekens
De Motorola signature is op papier een intrigerend toestel. Het combineert specificaties die je zelden samen ziet en lijkt op punten compromisloos. Maar de duivel zit in de details. De chipsetkeuze, de marketing rond schermhelderheid, en de onbewezen camerakwaliteit roepen vragen op.
Voor vroege adopters en Motorola-fans die toe zijn aan een upgrade, is het zeker de moeite waard om te bekijken. Voor iedereen die gewoon het beste toestel voor zijn geld wil? Wacht op grondige reviews. Bij een vlaggenschip van duizend euro mag je kritisch zijn – en moet Motorola nog bewijzen dat het terug aan de top hoort.
De signature komt medio januari beschikbaar in België en Nederland, in de kleuren Martini Olive en Carbon. Of het de comeback wordt die Motorola nodig heeft, hangt af van één ding: of het in de praktijk kan waarmaken wat het op papier belooft.
