Netflix beperkt de mogelijkheid om content te casten vanaf je smartphone naar moderne TV’s en Chromecast-apparaten. De officiële reden: “betere gebruikerservaring”. De échte reden: meer controle over hoe je Netflix kijkt, en zorgen dat je hun advertenties niet kunt omzeilen. Gebruikers zijn niet blij, maar Netflix trekt zich daar weinig van aan. Want waarom zou je klanten geven wat ze willen, als je ze kunt dwingen om het op jouw manier te doen?
Probeer maar eens om Netflix vanaf je telefoon naar je TV te casten. Kans is groot dat het niet meer werkt. Netflix heeft stilletjes – zonder grote aankondiging, zonder waarschuwing – de cast-functionaliteit verder ingeperkt. Modern TV’s met eigen afstandsbediening? Geen casten. Chromecast met Google TV? Geen casten. Google TV Streamer? Ook niet. Netflix’ verklaring: dit verbetert de “gebruikerservaring”. Maar gebruikers zelf zijn woedend. Want hoe is het een betere ervaring om een functie die altijd werkte, plots niet meer te kunnen gebruiken? Het antwoord: dat is het niet. Dit gaat niet om jou als gebruiker. Dit gaat om Netflix die controle wil, advertenties wil forceren, en geen externe spelers wil die hun businessmodel kunnen verstoren. En dus worden gebruikers gedwongen om Netflix op de manier van Netflix te gebruiken. Of je dat leuk vindt of niet.
Wat werkt er niet meer?
De nieuwe beperking is simpel maar vervelend: je kunt niet meer casten vanaf de Netflix-app op je smartphone naar apparaten die een eigen afstandsbediening hebben. Dat omvat:
- Moderne smart-TV’s: Vrijwel elke TV van de laatste jaren heeft Netflix ingebouwd en een afstandsbediening. Casten vanaf je telefoon? Niet meer.
- Chromecast met Google TV: De nieuwere versie van Chromecast, met eigen interface en afstandsbediening. Casten? Geblokkeerd.
- Google TV Streamer: Het nieuwste streaming-apparaat van Google. Ook hier: geen cast-optie.
Wat werkt nog wél? Oudere Chromecast-dongles die Google Cast gebruiken – de simpele sticks zonder interface, die alleen doen wat je telefoon zegt. Die kunnen nog casten. Voorlopig.
Netflix’ logica is blijkbaar: als een apparaat een afstandsbediening heeft, moet je die gebruiken. Geen cast-optie, gewoon de Netflix-app op de TV openen en daar doorheen navigeren.
“Betere gebruikerservaring” – wie trapt daar nog in?
Netflix’ officiële verklaring, via klantenservice: dit verbetert de gebruikerservaring. Door casten te blokkeren, zorgen ze dat je een consistente, geoptimaliseerde ervaring hebt via de native Netflix-app op je TV.
Laten we even nadenken. Casten betekent: ik blader op mijn telefoon, kies een film of serie, en tik op cast. De TV speelt af, ik kan mijn telefoon blijven gebruiken voor andere dingen. Simpel, snel, handig.
Netflix’ “verbeterde ervaring”: ik pak de afstandsbediening, navigeer door de Netflix-app op mijn TV (vaak trager dan op telefoon), zoek de content, en druk op play. Ondertussen ligt mijn telefoon ongebruikt.
Hoe is dat beter? Voor wie? Niet voor gebruikers die jarenlang hebben gecast en er tevreden mee waren. Dus de verklaring “betere ervaring” is marketing-praat. Het echte antwoord ligt elders.
De échte reden: controle en advertenties
De échte reden waarom Netflix casten beperkt, heeft niets te maken met gebruikerservaring. Het gaat om controle en geld.
Controle: Netflix wil dat je hun app op hun voorwaarden gebruikt. Casten betekent dat je een externe speler (Google Cast) gebruikt, die Netflix niet volledig kan controleren. Door je te dwingen om hun native app te gebruiken, hebben ze volledige grip op wat je ziet, hoe je navigeert, welke aanbevelingen je krijgt.
Advertenties: Dit is waarschijnlijk de belangrijkste factor. Netflix heeft abonnementen met advertenties. Als je cast vanaf je telefoon, kan het moeilijker zijn om advertenties te tonen of te controleren. Via de native app op je TV heeft Netflix volledige controle: hoeveel advertenties, wanneer ze komen, geen mogelijkheid om ze te omzeilen.
Eerder dit jaar bleek al dat casten voor de meeste abonnementen met advertenties was uitgeschakeld. Dat was een eerste teken. Nu wordt casten breed geblokkeerd, ongeacht je abonnement. De richting is duidelijk: Netflix wil casten helemaal uitfaseren, omdat het hun controle bedreigt.
Paternalisme: Netflix weet beter wat je wilt
Dit is een klassieker voorbeeld van tech-bedrijven die paternalistisch optreden. “Wij weten wat goed voor je is.” Gebruikers willen casten? Te slecht, Netflix beslist dat je de afstandsbediening moet gebruiken. Want dat is “beter”.
Maar beter voor wie? Niet voor gebruikers. Voor Netflix. Meer controle, meer data over je kijkgedrag, betere advertentie-targeting, geen externe afhankelijkheden.
Het patroon is bekend: bedrijven claimen dat ze in jouw belang handelen, maar in werkelijkheid dienen ze hun eigen belangen. En gebruikers hebben weinig keuze. Want wat ga je doen, je Netflix-abonnement opzeggen? Voor veel mensen is dat geen optie. Netflix weet dat, en gebruikt die positie.
Historische context: een patroon van beperkingen
Dit is niet de eerste keer dat Netflix functionaliteit beperkt onder het mom van “verbetering”:
- Eerder dit jaar: Casten geblokkeerd voor abonnementen met advertenties (behalve op enkele nieuwere Chromecasts).
- Account-sharing crackdown: Netflix perkte het delen van accounts in, dwong mensen om extra te betalen. Officieel om “eerlijkheid”, praktisch om inkomsten te verhogen.
- Downloadbeperkingen: Limieten op hoeveel je kunt downloaden, hoe lang het beschikbaar blijft. Steeds meer controle, steeds minder vrijheid.
Elk van deze stappen werd verkocht als “verbetering” of “noodzaak”. Maar het patroon is duidelijk: Netflix neemt controle, en gebruikers verliezen flexibiliteit.
Gebruikers zijn niet blij – maar Netflix trekt zich er weinig van aan
Op forums, Reddit, Twitter – overal klagen gebruikers over de nieuwe beperking. “Waarom kan ik niet meer gewoon casten?” “Dit is onhandig.” “Netflix dwingt me om hun manier te gebruiken.”
Maar Netflix reageert niet. Geen verklaring behalve die vage “betere ervaring”. Geen optie om het uit te schakelen. Geen alternatief. Gewoon: dit is hoe het nu is, accepteer het maar.
Dat is het voorrecht van een dominant platform. Netflix is zo groot, heeft zoveel content, dat ze gebruikers kunnen behandelen als vanzelfsprekend. Wat ga je doen, naar een concurrent? Welke concurrent heeft dezelfde bibliotheek?
Dat gebrek aan echte concurrentie geeft Netflix de macht om dit soort beslissingen te nemen zonder consequenties. En dat is een probleem, niet alleen voor gebruikers, maar voor de hele streaming-industrie.
Oudere Chromecasts werken nog – voor nu
Er is één kleine uitzondering: oudere Chromecasts zonder eigen interface werken nog. De simpele dongles die alleen doen wat je telefoon zegt, kunnen nog casten. Want die hebben geen afstandsbediening, dus vallen buiten Netflix’ nieuwe regel.
Maar “voorlopig” is het sleutelwoord. Want als Netflix consequent is in hun strategie – en dat lijken ze – zullen ook die oudere apparaten vroeg of laat worden geblokkeerd. Netflix wil geen casten, punt. Het feit dat een paar oude apparaten nog werken, is waarschijnlijk een tijdelijke inconsequentie die later wordt opgelost.
Dus wie een oude Chromecast heeft: geniet ervan zolang het kan. Maar verwacht niet dat het eeuwig duurt.
Alternatieven? Weinig
Wat kun je als gebruiker doen?
- Gebruik de Netflix-app op je TV: Doe wat Netflix wil. Niet ideaal, maar het werkt.
- Gebruik een oude Chromecast: Als je er een hebt, en zolang het nog werkt.
- AirPlay (voor Apple-gebruikers): Sommige TV’s ondersteunen AirPlay, wat mogelijk nog werkt. Maar ook dat kan Netflix blokkeren.
- Protest: Klaag bij Netflix, laat reviews achter, maak je ongenoegen duidelijk. Of het helpt? Waarschijnlijk niet, maar stilte is instemming.
- Opzeggen: De nucleaire optie. Voor sommigen niet realistisch, maar het enige wat bedrijven echt begrijpen is omzetverlies.
Geen van deze opties is ideaal. En dat is precies wat Netflix wil: je hebt geen échte keuze, dus je accepteert maar wat ze je geven.
Wat dit zegt over streaming in 2026
Deze beperking is symptomatisch voor een breder probleem in de streaming-industrie. In het begin, toen Netflix concurrentie had en moest vechten voor marktaandeel, waren ze gebruiksvriendelijk. Veel features, flexibiliteit, weinig beperkingen.
Nu ze dominant zijn, verandert dat. Meer controle, meer beperkingen, meer focus op winstmaximalisatie in plaats van gebruikerstevredenheid. Advertenties worden gepusht, functies worden beperkt, prijzen stijgen.
En omdat alternatieven schaars zijn – Disney+ en Amazon Prime hebben niet dezelfde bibliotheek – blijven gebruikers hangen. Ze klagen, maar betalen door. En dat geeft Netflix carte blanche om door te gaan.
Tot er échte concurrentie komt, of tot gebruikers massaal opstappen, zal dit patroon zich herhalen. En voorlopig lijkt geen van beide scenario’s realistisch.
Conclusie: controle boven gebruikerservaring
Netflix’ beslissing om casten te beperken is geen verbetering. Het is een maatregel om controle te behouden, advertenties te forceren, en externe afhankelijkheden te elimineren. Gebruikers verliezen flexibiliteit, maar Netflix wint macht.
De verklaring “betere gebruikerservaring” is transparante marketing-praat. Niemand die jarenlang heeft gecast, vindt het een verbetering dat het nu niet meer kan. Maar Netflix trekt zich daar weinig van aan. Want wat ga je doen?
Voor gebruikers is de boodschap helder: Netflix dicteert hoe je hun dienst gebruikt. Jouw voorkeur doet er niet toe. En dat is het nieuwe normaal in streaming. Bedrijven die groot genoeg zijn, behandelen gebruikers niet als klanten, maar als vastgepakte inkomstenbron. En tot er verandering komt – via concurrentie, regulering, of massaal protest – blijft dat zo.
Dus geniet van je oude Chromecast zolang het kan. Want vroeg of laat neemt Netflix ook die weg. En dan heb je alleen nog de afstandsbediening. Precies zoals zij het willen.
