Elektrische SUV krijgt langere actieradius en scherper prijskaartje, terwijl belofte van zelfrijdende auto’s op zich laat wachten
Tesla kondigt aan dat België een nieuwe variant van de Model Y krijgt, ditmaal met een groter bereik en een prijskaartje dat volgens de Amerikaanse autofabrikant aantrekkelijk zou moeten zijn. De Model Y Standard Long Range Achterwielaandrijving – een naam die geen prijs verdient voor beknoptheid – belooft 657 kilometer actieradius voor 46.990 euro. Vanaf februari kunnen de eerste exemplaren worden afgeleverd.
Het is de nieuwste stap in Tesla’s poging om de elektrische auto toegankelijker te maken, al blijft de vraag of “betaalbaar” en “bijna 47.000 euro” in één zin thuishoren voor de gemiddelde Belgische autokoper.
Bereik als verkoopargument
Met een WLTP-bereik van 657 kilometer positioneert Tesla deze Model Y als oplossing voor het bereikprobleem dat elektrische auto’s nog altijd achtervolgt. In theorie zou je van Antwerpen naar de Côte d’Azur kunnen rijden zonder tussenstop, al weet iedereen die wel eens een WLTP-waarde heeft vertrouwd dat de praktijk weerbarstiger is dan de testcyclus suggereert.
Snelwegkilometers, winterse temperaturen en een volle auto met vakantiebagage drukken het werkelijke bereik flink lager. Reken op pakweg 500 à 550 kilometer in realistische omstandigheden – nog altijd behoorlijk, maar geen wondermiddel.
Tesla benadrukt het lage energieverbruik van 12,7 kWh per 100 kilometer en het hoge oplaadvermogen van 175 kW. Die cijfers klinken goed, maar vereisen context. Het verbruik is gebaseerd op ideale omstandigheden. Rijd je 130 kilometer per uur op de snelweg, gebruik de airco voluit en sleep een dakkoffer mee, dan stijgt het verbruik aanzienlijk.
Het oplaadvermogen van 175 kW is degelijk, maar niet uitzonderlijk meer. Steeds meer elektrische modellen halen vergelijkbare of hogere waardes. De belofte dat je in 15 minuten 260 kilometer bereik toevoegt, geldt alleen bij een Supercharger met voldoende vermogen, bij gunstige temperaturen en wanneer de accu zich in het optimale laadvenster bevindt – doorgaans tussen 10 en 80 procent. Begin je met een lege accu of laad je door tot 100 procent, dan vertraagt het proces aanzienlijk.
Supercharger-netwerk als troef – en slotgracht
Tesla wijst naar zijn netwerk van meer dan 20.000 Superchargers in Europa en de “lage oplaadtarieven” als concurrentievoordelen. Dat eerste is onmiskenbaar waar: Tesla’s laadinfrastructuur is uitgebreider, betrouwbaarder en gebruiksvriendelijker dan de gefragmenteerde verzameling laadnetwerken waar andere elektrische rijders mee te maken krijgen.
Die “lage tarieven” vragen om nuancering. Tesla’s Supercharger-prijzen zijn de afgelopen jaren flink gestegen en liggen niet meer consistent onder die van concurrenten. Bovendien behoudt Tesla zich het recht voor tarieven aan te passen – iets dat het regelmatig doet, afhankelijk van energieprijzen en vraag.
Belangrijker nog: het Supercharger-netwerk functioneert als een subtiele vendor lock-in. Wie eenmaal gewend is aan de gemakken van Tesla’s laadinfrastructuur, denkt twee keer na voordat hij overstapt naar een merk dat afhankelijk is van Ionity, Fastned of andere netwerken met hun eigen apps, prijsstructuren en betrouwbaarheidsproblemen.
“Betaalbaar” is relatief
Tesla presenteert de nieuwe Model Y als betaalbaar, maar 46.990 euro blijft een bedrag dat ver boven het gemiddelde budget ligt voor een auto in België. Ter vergelijking: de mediaanprijs van een nieuwe auto in België schommelt rond de 30.000 tot 35.000 euro. Deze Tesla kost dus zo’n 35 procent meer.
De fabrikant rekent de aantrekkelijkheid van het prijskaartje mede door lage onderhoudskosten. Elektrische auto’s hebben inderdaad minder onderhoud nodig – geen oliebeurten, geen uitlaatsystemen, minder slijtage aan remmen door regeneratief remmen. Maar die besparing wordt gecompenseerd door hogere verzekeringspremies, dure bandenslijtage (elektrische auto’s zijn zwaarder) en potentieel kostbare reparaties buiten garantie.
Tesla’s garantie op de batterij (8 jaar of 192.000 kilometer, afhankelijk van wat eerst komt) biedt geruststelling, maar laat vragen open over wat er daarna gebeurt. Accudegradatie is reëel, en vervanging kan duizenden euro’s kosten. De belofte van lage totale eigendomskosten geldt vooral voor wie zijn auto binnen de garantieperiode vervangt – niet voor wie hem tien jaar wil rijden.
Zelfrijdende toekomst blijft achter de horizon
Tesla benadrukt dat de nieuwe Model Y standaard komt met Autopilot en klaar is voor Full Self-Driving (Supervised). Dat laatste is marketingtaal voor een functie die nog niet beschikbaar is, maar “wordt ontgrendeld zodra lokale autoriteiten hun goedkeuring hebben gegeven.”
Die formulering verdient nadere beschouwing. Tesla verkoopt al jaren auto’s met de belofte van toekomstige zelfrijfunctionaliteit. In de VS heet het systeem inmiddels “Full Self-Driving (Supervised)” – een naam die tegenstrijdig is, want een systeem dat supervisie vereist is per definitie niet volledig zelfrijdend.
In Europa wachten klanten al jaren op activering van geavanceerde Autopilot-functies. Regelgeving, aansprakelijkheidsvraagstukken en veiligheidseisen vertragen introductie. De belofte dat FSD “binnenkort” beschikbaar komt, is een variant van “it’s always two weeks away” – een running gag in de Tesla-gemeenschap.
Consumenten betalen nu voor hardware en software die mogelijk pas over jaren volledig functioneel wordt, als dat ooit al gebeurt. Het is een merkwaardige constructie: betalen voor potentieel in plaats van voor werkelijkheid.
Draadloze updates: zegen en vloek
Tesla prijst zijn over-the-air updates die nieuwe functies toevoegen en software verbeteren. Die flexibiliteit is inderdaad een voordeel ten opzichte van traditionele autofabrikanten, waar een software-update een werkplaatsbezoek vereist.
Maar updates brengen ook risico’s mee. Eigenaren hebben gerapporteerd dat updates soms functionaliteit verwijderen, bereik beïnvloeden of nieuwe bugs introduceren. Het feit dat Tesla op afstand de software van je auto kan aanpassen – zonder expliciete toestemming – roept ook vragen op over eigendom en controle.
De “speelse modi” die Tesla vermeldt – van furzgeluiden tot videogames op het dashboard – zijn leuk voor demonstraties, maar voegen weinig toe aan de kerntaak van een auto: veilig en betrouwbaar vervoer.
Marktpositie in bewegend speelveld
De nieuwe Model Y arriveert in een markt die drastisch verandert. Traditionele fabrikanten halen hun elektrische offensive in, Chinese merken zoals BYD dringen agressief de Europese markt op met goedkopere alternatieven, en de vraag naar elektrische auto’s stagneert nu early adopters verzadigd zijn.
Tesla’s voordeel van technologische voorsprong smelt. Het Supercharger-netwerk blijft een troef, maar het bedrijf opent dat netwerk inmiddels voor andere merken – strategisch misschien wijs, maar het ondermijnt het exclusieve karakter.
De vraag is of Tesla voldoende differentieert. Bij 46.990 euro concurreert deze Model Y met elektrische SUV’s van gevestigde merken die betere afwerking, uitgebreidere standaarduitrusting en vaak langere garanties bieden. Tesla wint op software en laadinfrastructuur, maar verliest op bouwkwaliteit en klantenservice – twee gebieden waar het bedrijf notoir zwak scoort.
De rekening voor de koper
Voor wie 657 kilometer bereik nodig heeft, regelmatig lange afstanden rijdt en toegang tot Superchargers waardeert, kan deze Model Y aantrekkelijk zijn. Voor wie vooral lokaal rijdt en minder budget heeft, is “betaalbaar” een rekbaar begrip dat de werkelijkheid geweld aandoet.
De belofte van Full Self-Driving blijft voorlopig wat het altijd is geweest: een belofte. Wie daarvoor betaalt, investeert in een toekomst die misschien komt, misschien niet, en mogelijk pas lang nadat je de auto alweer hebt ingeruild.
Tesla’s strategie is duidelijk: volume opvoeren door prijzen te verlagen, terwijl de belofte van technologische vooruitgang klanten bindt. Of dat blijft werken in een markt met groeiende concurrentie en kritischere consumenten, zal de komende jaren blijken. Voor nu is de nieuwe Model Y een solide elektrische SUV met fatsoenlijk bereik en een prijskaartje dat “betaalbaar” is – mits je budget daar ruimte voor biedt.
